Terug de piste op na een ongeluk of ziekte

Terug de piste op na een ongeluk of langdurige ziekte

De afgelopen maanden was ik helaas niet in de sneeuw te vinden maar startte ik van het voorjaar in het ziekenhuis en begon daarna aan een lang revalidatie traject waarbij ik mijzelf nu nog dagelijks verbaas over mijn eigen ijzeren discipline (dagelijks 1 uur rug training en minimaal 10.000 stappen per dag zetten). Terwijl ik de titel van deze blog nog eens nalees besef ik dat deze onjuist is. In mijn geval zit ik nog midden in een revalidatieproces wat volgens mijn medisch trainer nog zeker tot maart zal duren (met garantie tot aan de deur voor volledig herstel).  Dus het woord “na” kan in mijn geval ook vervangen worden door “tijdens”.

De afgelopen maanden heb ik volop begrip gekregen voor de mensen met structurele pijn maar naast mijn medische mankement bleef er de hele zomer door een gevaarlijk virus in mijn lichaam ronddolen “het snowboardvirus”

Ondanks dat ik nog lang niet hersteld ben en soms nog hele nachten wakker lig van de pijn ging er enkele weken terug een knopje bij mij om. Eigengereid als ik ben boekte ik voor komende december een vakantie naar Zermatt. Voor mij is het meest ultieme gevoel van leven & vrijheid om boven op de gletsjer (bijna 4 km hoog!) te staan en te beginnen aan de meer dan 20 km afdaling tot in het dal.  De grootste spanning zit aan het begin van gletsjerafdaling. Je kunt bij de start niet over de rand kijken dus terwijl je begint te glijden verdwijn je echt letterlijk de diepte in.

In theorie klonk dit geboekte reisje zo leuk maar voorzichtig begon ik mij twee weken terug af te vragen waar ik in vredesnaam aan begonnen was, nog maar enkele maanden terug viel ik bij sommige oefeningen in het trainingscentrum echt letterlijk om. Als er iets bij snowboarden belangrijk is dan is het stabiliteit. Dus besloot ik in alle stilte de grote confrontatie met mijzelf aan te gaan op de indoorpiste. Alleen mijn partner en een goede vriendin stelde ik op de hoogte welke dag ik weer de sneeuw in zou gaan. Ik wilde geen redenen meer horen om iets niet te doen maar mij vooral gaan richten op wat wel gaat. Met pijn kun je stil achter de geraniums gaan zitten of accepteren dat de pijn er is en gewoon verder gaan met genieten van al het moois wat het leven te bieden heeft.

Dinsdag 31 oktober was het zover, met een knoop in mijn maag reisde ik af naar Zoetermeer. Het was lang geleden dat ik zo zenuwachtig geweest was daar ik mij ter degen besefte dat deze dag ook wel eens minder fijn kon aflopen dan ik hoopte. Ik koos zeer bewust voor SnowWorld Zoetermeer, er is een grote variatie aan baanlengtes en steilheid waardoor ik steeds een stapje verder kon gaan in kijken wat wel en wat niet lukt.

Na mijn ticket gekocht te hebben begon de grote verkleedpartij; rugprotector, protectorshort en helm. In enkele minuten veranderde ik in een brede ijshockeyer waardoor ik bij een eventuele val in ieder geval een eerste shockdemping zou hebben. 

Bij het binnentreden van de hal adem ik de heerlijke vrieskoude in, terwijl ik de sleeplift bij de beginnerpiste neem maakt zich een vertrouwd gevoel van mij meester. Tot mijn eigen verbazing board ik drie maal achtereen in optimale balans en zonder pijn de piste af. Al snel besluit ik door te gaan naar de steilste en tevens langste piste. Ook hier gaat het net zo goed als op de beginnersbaan. Na een keer of tien te zijn afgedaald ga ik bovenaan de piste in de sneeuw zitten en wordt ik overmand door emoties. Daar waar ik in het voorjaar nog de gedachte had dat het tijd geworden was om mijn snowboard in de wilgen te hangen besefte ik daar boven op de piste in SnowWorld dat  mijn weg naar herstel lukt.

Het was een zeer leerzame dag voor mijzelf. Bevestiging gevonden in het feit dat je nooit op moet geven en goed naar je eigen lichaam moet luisteren.

Voor een ieder die door ziekte of een ongeluk eigenlijk niet meer de piste op durft kan ik alleen maar adviseren om het indoor te proberen. Je kunt gewoon eenvoudig bij een oefenpiste beginnen en je indien gewenst laten begeleiden door een leraar. Op deze manier wordt je weer vertrouwd met je sport en besef je met een beetje geluk dat je weer klaar bent voor de wintersport.

Ik hoop dat jij je na je indoor avontuur net zo een held zal voelen als ik. Mijn koffer voor de wintersport kan vast gepakt worden.

Met dank aan alle lieve sneeuwvlokjes in de wereld, dat jullie nog maar jaren mijn snowboard avonturen mogen verblijden.

Liefs,

Ron