Ron

Wie is die kleine kale snowboarder?

Met mijn 40+ lijk ik in eerste instantie een oude snowboarder op de piste (maar het dragen van een helm of een lekkere warme muts doet als leeftijdscamouflage techniek wonderen), maar achter iedereen zit een verhaal. Hierbij alvast een korte kennismaking.

Op mijn 28e had het thuisfront (destijds net een nieuwe relatie) mij overtuigd dat een keer skiën zo leuk zou zijn. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik als echt waterratje niet direct stond te juichen. Maar goed, een relatie is geven en nemen dus met gepaste rillingen (niet van de kou) mee in Zermatt (Zwitserland) de berg op. Slecht begin; treintje stopte niet bij het beloofde beginnerveldje  maar bovenaan de rode piste. “Oh sorry, geloof dat we het andere treintje hadden moeten pakken”, werd er nog even met een grote lach tegen mij gezegd. Tja, dat had ik ook wel door toen ik met knikkende knieën de diepte in keek. Eén ding werd mij al snel duidelijk; eenmaal afdalend op de piste loop je niet meer even terug naar boven. Dus al jodelend (en niet van plezier) met trillende benen het beginnersweitje bereikt. Na heel veel vallen en opstaan (en een geduldige partner) lukte het om  mijzelf skiën te leren.

Zowel mijn lichaam als de relatie heeft mijn eerst ski ervaring overleefd (ondertussen mijn 12 ½ jarig huwelijk alweer mogen vieren). Maar de vakantie leverde iets op wat ik nooit had verwacht…. Kun je in een week verslaafd raken aan wintersport? Blijkbaar wel! Dus vele jaren intensief geskied totdat je als man in een midlife crisis belandt (die viel bij mij blijkbaar wat vroeg, waarschijnlijk doordat ik zakelijk gezien al iets te vroeg gepiekt had met mijn eigen bedrijf en ieder jaar een nieuwe SUV voor de deur kon ook geen lach meer op mijn gezicht toveren).

Dus werd het tijd voor rigoureus het roer om; stuk van mijn bedrijf verkocht, meer tijd voor mijn gezin en snowboardles!  (na mijn ski ervaring wel geleerd dat het nemen van goede lessen wel zo slim is…. Scheelt veel blauwe plekken!). En daar ging ik een aantal weken lang iedere zondagochtend naar Zoetermeer om van een enthousiaste leraar les te krijgen. Vanaf dat moment nam het snowboardvirus bezit van mij en is na zoveel jaar op de piste alleen maar sterker geworden. Lekker van de piste afsuizen en één worden met de sneeuw; heerlijk op een totaal uitgestorven gletsjer, maar net zo super om gezellig met familie of vrienden indoor te genieten in Zoetermeer of Landgraaf (en natuurlijk even na te borrelen J).

Ik behoor tegenwoordig tot de categorie van “niet bezitten maar beleven”.  Dus de SUV is ingeruild voor een kleine fiat 500 (ja natuurlijk wel eerst geprobeerd of het snowboard er in past) en het grote appartement is ingeruild voor een “Tiny historical House” in het oude stadscentrum van Amersfoort.  Want heel simpel; minder bezit is meer tijd voor beleven en herinneringen opbouwen (want laat ik eerlijk zijn; die dure auto of TV is na een paar maanden alweer gewoon geworden terwijl dat super gezellige avondje met vrienden op de ski’s of board jaren later nog een leuke anekdote oplevert bij één of ander feestje).

Naast snowboarden, sup ik door de Amersfoortse grachten en ben ik gepassioneerd schrijver (Google maar even “Het verloren perkament van Amersfoort”) en zet ik mij regelmatig in voor goede doelen (o.a. een sponsoractie voor het Reumafonds gedaan… 750 km gesnowboard!!! Een herinnering voor het leven).

Ik wens je heel veel plezier met het lezen van mijn blogs en hoop je te kunnen inspireren tot leuke avonturen (en natuurlijk zoals het bij wintersport hoort… er zal ook vast wel eens iets mis gaan dus mocht er wat mee te lachen zijn dan kun je dat in mijn blog lezen J.)

En heb je tips wat ik uit moet gaan proberen bij SnowWorld…. Laat het mij weten!

Greets,

Ron

Ron