Apenkooien met de familie

Klimpark Landgraaf

Enkele maanden terug was ik bij SnowWorld Landgraaf heerlijk aan het boarden. Na afloop van een dagje pisteplezier besefte ik mij, dat ik in al die jaren nog nooit een poging had gewaagd aan het naastgelegen Klimpark. Nu gebied de eerlijkheid mij, dat klimmen nu ook niet direct als eerste in mij opkomt. In het kader van nooit te oud om iets nieuws te proberen legde ik het idee voor aan mijn schoonzus en kon het plannen van een familie-uitje beginnen. Stiekem was ik ook wel benieuwd wie de grootste aap van de familie zou zijn.

Eindelijk was het dan zover, wij uit Amersfoort en de rest van de familie uit Brabant op weg naar Landgraaf, met een gezonde knoop in onze buik van de toch wel licht aanwezige spanning.

Aangekomen in Landgraaf gaan we eerst met zijn allen in de bistro van een stevige lunch genieten. Hier gebeurde in mijn ogen toch wel wat vreemds, de volwassenen aan de vlaai (waarschijnlijk zagen wij het als ons afscheidsmaal) en de kinderen verstandig aan een broodje gezond (hierbij moet misschien worden vermeld dat één neefje en nichtje beide de sportklas op school doen).

Na de lunch lopen we met ons klimteam naar het Klimpark. Voor een ieder die niet mee wilt of kan klimmen, is er een prachtig buitenterras bij SnowWorld Landgraaf. Vanaf het terras kunnen de klimmers bekeken worden, ideaal voor opa’s en oma’s die graag foto’s willen maken van de klimmende kleinkinderen. Bij het Klimpark krijgen we van de vriendelijke medewerker een heldere uitleg. Het parcours is middels duidelijk aangegeven kleurroutes opgedeeld in zwaarteniveaus, waarbij je zelfs gedurende het parcours eenvoudig van route kunt wisselen zonder dat je je zekering aan de safetyline hoeft los te maken, een veilig en vernuftig systeem! Mocht je de routes te lang, te zwaar of te eng vinden dan kun je ook eenvoudig het parcours via een oranje route verlaten. Wanneer we het parcours opgaan wordt door de medewerker nog een laatste maal gecontroleerd of onze veiligheidsvoorzieningen goed vast zitten.

Ondanks dat niet iedereen de zelfde route kiest blijven we als team toch dicht bijeen. Vaak klim je boven of onder elkaar waardoor je op moeilijke momenten in het parcours tips kunt geven hoe een hindernis te nemen, maar ook een aanmoedigend woordje bleek bij een aantal klimstukken hard nodig.  Ik was de voorloper van onze groep en had daarbij de eer om alle hindernissen als eerste te mogen nemen, of ik daar altijd even gelukkig van werd valt nog te bezien. Na een paar obstakels in het parcours goed genomen te hebben, kwam ik op acht meter hoogte aan bij misschien wel de grootse confrontatie met mijzelf. Twee ongelijk gelegde balken staken recht voor mij uit naar een volgend plateau. Dit obstakel riep vooral bij mij het gevoel op dat er wat ontbrak; een boventouw.  Maar goed, na een paar minuten kijken was het mij toch echt helder dat het idee was dat ik over deze wiebelbalken naar de overkant moest lopen. Eerst de ene balk aflopen die aan het vertrekplateau vast zit en daarna overstappen op een op ongelijke hoogte liggende balk, welke vast zit aan het volgende tussenplateau. Voor je gevoel onmogelijk om hier naar de overkant te komen zonder dat er iets boven je is waar je je aan vast kunt houden (dit stuk parcours lijkt op koorddansen maar dan zonder een evenwichtsstok). Met trillende spieren bereikte ik tot mijn eigen verbazing de overkant, waarschijnlijk gaat geen mens ooit meer geloven dat ik last van hoogtevrees heb, maar wat een overwinning op mijzelf. Terwijl ik het parcours volg zie ik mijn oudste nichtje op een paar wiebelende tonnetjes balanceren, een grote glimlach op haar gezicht maakt mij in één tel duidelijk dat ze het prima naar haar zin heeft. Tegen het einde van de klimtocht zie ik eindelijk mijn vertrouwde snowboard, een zucht van verlichting gaat door mij heen. Het snowboard blijkt gespannen te zitten tussen twee losse kabels. Het idee lijkt zo simpel; stap vanaf het tussenplateau op het board en glijdt al boardend naar het volgende plateau. Als je naar beneden kijkt is het vooral diep en heb je boven je niets om je aan vast te houden, gelukkig zit je goed gezekerd aan de safetyline vast. Wat mij betreft was dit stukje parcours snowboarden versie 2.0.

Moe maar voldaan sloot ik het klimparcours af en was blij te zien dat ons klimteam een echte apenfamilie bleek te zijn.

 

Tijdens de klimtocht suisden met regelmaat de Alpine Coasters onder ons langs op de rodelbaan. Ondanks dat we naar Landgraaf gekomen waren voor het klimmen, besloten we na het klimmen nog even tickets te gaan halen om ook een ritje op de coaster te kunnen doen.  Na het intensieve klimmen was het een echt “zen” momentje om al relaxed zittend in de coaster naar de top van de heuvel getrokken te worden. Bovenaan de heuvel startte de laatste adrenaline rush van de dag. Met snelheden tot 45 km per uur, suisden we kriskras door het klimpark naar beneden waarbij zelfs een bocht van 360 graden niet ontbrak. Mijn persoonlijke tip; ga lekker met een volwassen samen in een coaster cart, dolle pret !.... dit heb je vast sinds je jeugd niet meer gedaan.

Na ons klim en coaster avontuur was het tijd om neer te strijken op het terras voor ons welverdiende natje en droogje. Een ding is zeker; dit is voor herhaling vatbaar! Als er dan toch één verbeterpunt is dan hoef ik daar niet lang over na te denken; volgende keer het hotel erbij boeken.  Na een dagje intensief sporten lokt de auto niet en roepen er drie kinderen of we nog even de sneeuw in gaan.

Het was een pracht avontuur.

Ron

P.s. Wil je al mijn avonturen volgen? Nu ook op Facebook (snowboardblogron) (even liken en je bent tevens gelijk ook op de hoogte van al het leuks wat ik bij SnowWorld beleef) of gewoon als website; en natuurlijk snowboardblog op Instagram.

 

Ron

Lees hier meer over Ron >>